“Meer dan 200.000 professionals werken in Nederland samen om de kans op een terroristische aanslag zo klein mogelijk te maken.” Zo luidde de slogan waarmee de overheid ons in 2006 gerust wilde stellen.
Als liefde door de maag gaat, is het voor de bewoner van een gemiddeld verzorgingstehuis niet gemakkelijk om in vuur en vlam te raken. De warme maaltijd is een lauwe industrieel bereide hap.
Hij is niet blij dat ik hem groet. Faizal staat met een groepje van 10 Marokkaanse tieners te hangen in de snackbar. Mijn buurman is daar beroofd van zijn laptop. Hij ging even naar binnen om iets lekkers te halen en was zo dom om zijn computer zichtbaar in zijn auto achter te laten. Toen hij drie minuten later weer naar buiten kwam, was het apparaat weg.
Leraren overkomt het ook wel eens. Ze zien zich geconfronteerd met een lastige, opstandige groep leerlingen en sturen net dat ene jongetje de klas uit dat niks heeft gedaan. Het overkwam mij in mijn column van vorige week over keurige klaplopers.
Minder dan 1 procent belasting betalen is de natte droom van iedereen die schrikt als er weer een blauwe envelop op de mat valt. Voor Ahold is het geen droom maar werkelijkheid. In 2006 bedroeg de brutowinst van het concern 9.331 miljoen euro. Dat is meer dan het Rijk per jaar uittrekt voor wegen en infrastructuur. Toch betaalde Ahold in 2006 maar een schamele 91 miljoen euro belasting. Minder dan 1 %. Als je in een restaurant prettig hebt gegeten voor zestig euro en je legt zestig cent fooi neer, is de kans groot dat de ober je de muntjes naar je hoofd smijt. Of Ahold die 91 miljoen in Nederland heeft betaald is overigens nog maar de vraag. Het jaarverslag vermeldt alleen de wereldwijde winst en de wereldwijde belasting. De kans is reëel dat het concern in ons land in het geheel geen vennootschapsbelasting betaalt. Deze belasting over de winst bedraagt officieel 25,5 %.
