Praten helpt. Zelfs als het een debat lijkt tussen doven. Afgelopen donderdag gingen Ahmed Marcouch, de stadsdeelvoorzitter van Amsterdam-Slotervaart en Fawaz Jneid, de imam van de Haagse As Soennah moskee met elkaar in debat bij Pauw en Witteman. Het was een moeizaam gesprek. De imam sprak Arabisch en keek Marcouch in het begin niet aan. Hij tooide zich met een superieur lachje, het kenmerk van mensen die geloven de waarheid in pacht te hebben en niet geïnteresseerd zijn in de mening van anderen.
Welke idioot verstookt zijn schilderijen om zijn huis te verwarmen? Het klinkt als een absurde vraag. Zo dom kan niemand zijn. Toch dreigt het Stedelijk Museum in Amsterdam zo’n idioot te worden.
Het was een uur of zes in de ochtend toen ze uit het raam sprong. Haar echtgenoot heeft er niets van gemerkt. Of misschien heeft haar echtgenoot het wel gemerkt, maar is hij het daarna spontaan vergeten. Daar heeft hij de laatste tijd vaak last van. Hij vergeet eigenlijk alles onmiddellijk. Hij lijdt aan Alzheimer. Of beter gezegd: zij lijdt aan zijn Alzheimer.
Net als Rita ben ik trots op Nederland. Net als Rita ben ik voor Sinterklaas en tegen files. Net als Rita erger ik me soms aan laksheid van de overheid en dan weer aan de regelzucht van diezelfde overheid. Bovendien geloof ik net als zij dat de politiek veel te weinig gebruik maakt van de kennis van de burger. Ik steun haar pleidooi voor een Politiek 2.0 waarbij burgers meeschrijven aan het politieke programma. Dus spoedde ik mij naar de website trotsopnederland.com om suggesties te doen voor het hoofdstuk over regelgeving. Helaas kon dat (nog) niet. Daarom doe ik het maar via de krant.
“Waarom haat jij ons?” vroeg de Marokkaanse twintiger aan Geert Wilders. Ze was toevallig met hem in gesprek geraakt. De parlementariër was even uit het veld geslagen “Maar ik haat jullie helemaal niet.”
