LLink moet voor 1 april 150.000 leden hebben, anders verdwijnt de groenste omroep. Word lid. www.llink.nl
Amsterdamse kinderen gaan apart naar school. Een kwart van de scholen vormt geen afspiegeling van de buurt. De Baliegroep heeft een plan gelanceerd om daar wat aan te doen.
Opvoeden is voorleven. Het gaat minder om wat je zegt, dan om wat je doet. Ik kan wel vinden dat mijn kinderen moeten leren om hun rotzooi op te ruimen, maar één blik op mijn bureau vertelt een andere les. Ik kan ze wel zeggen dat ze niet alles op het laatste moment moeten doen, maar als we steeds gehaast naar school draven, blijft dat ze beter bij. In het televisieprogramma The Supernanny zie je dit mechanisme keer op keer pijnlijk geïllustreerd. Vader vindt zijn kinderen brutaal en scheldt ze dagelijks de huid vol. Als kijker begrijp je waar die brutaliteit vandaan komt. De kinderen doen domweg hun vader na. Zij schreeuwen ook zodra iets hun niet bevalt. Dus richt de opvoeding van de The Supernanny zich niet op de kinderen, maar op de vader.
Het is mislukt. Na drie jaar valt dat niet meer te ontkennen. In november 2005 lanceerde ik samen met andere ouders, een schooldirecteur en een stadsbestuurder een plan om de segregatie in het Amsterdamse basisonderwijs tegen te gaan. Ik schreef er ook een column over in de Volkskrant (29-11-2005). Ons idee was bescheiden. Wij beloofden geen oplossing voor scholen in Slotervaart met een concentratie aan achterstandsleerlingen. We richten ons op scholen die geen afspiegeling vormen van de wijk waarin ze staan. Destijds gold dat voor een kwart van de scholen in Amsterdam. Soms staan een te witte en een te zwarte school vlak bij elkaar in de buurt. Wij constateerden dat er her en der wel idealistische initiatieven bestonden om zwarte scholen gemengd te maken, maar dat niemand zich richtte op de te witte scholen.
De meeste Amsterdamse ouders willen dat hun kind in de buurt naar een gemengde school gaat. Bijna alle schoolbesturen zijn daar ook voorstander van, net als alle politieke partijen. Toch gaan autochtone en allochtone kinderen in toenemende mate gescheiden naar school. Deels komt dat doordat mensen ook gescheiden wonen. Maar dat is maar de helft van het verhaal. 52 van de 201 basisscholen in Amsterdam vormen geen afspiegeling van de wijk. Soms staat een te witte school, vlak bij een te zwarte school in vergelijking tot de bevolking van de buurt. De in vergelijking tot de wijk te witte school heeft dan vaak een wachtlijst. Daarbij geldt wie het eerste komt, wie het eerste maalt. Hoogopgeleide autochtone ouders weten beter de weg dan laag opgeleide allochtonen en schrijven hun kroost tijdig in. Op sommige scholen moet je je kind al in het eerste jaar inschrijven om van een plaats verzekerd te zijn. Het gevolg is dat populaire gemengde scholen witter worden en de andere scholen in de omgeving zwarter. En dat versterkt dan weer de populariteit van de te witte school en de segregatie in de buurt. Zo wordt het steeds moeilijker om je kind naar een gemengde school te sturen. De optelsom van alle individuele keuzes is zo dat bijna niemand krijgt wat hij wil: een goede maar ook gemengde buurtschool voor zijn kind. Alle politieke partijen keuren deze ontwikkeling af, maar staan met lege handen. Niemand wil ouders de vrijheid ontnemen om te kiezen waar hun kinderen naar school gaan. De enige maatregel tot nu toe is het postcodebeleid om de witte vlucht te keren. Kinderen uit de Oosterparkbuurt of de Indische buurt mogen niet naar een openbare school in de Watergraafsmeer. Het nadeel van dit beleid is wel dat de scheidslijn soms erg arbitrair is. Dan mogen ouders hun kinderen niet naar de dichtstbijzijnde school sturen. Een ander nadeel is dat allochtone kinderen ook geweerd worden van de witte scholen in de wittere wijken.
