Het is mislukt. Na drie jaar valt dat niet meer te ontkennen. In november 2005 lanceerde ik samen met andere ouders, een schooldirecteur en een stadsbestuurder een plan om de segregatie in het Amsterdamse basisonderwijs tegen te gaan. Ik schreef er ook een column over in de Volkskrant (29-11-2005). Ons idee was bescheiden. Wij beloofden geen oplossing voor scholen in Slotervaart met een concentratie aan achterstandsleerlingen. We richten ons op scholen die geen afspiegeling vormen van de wijk waarin ze staan. Destijds gold dat voor een kwart van de scholen in Amsterdam. Soms staan een te witte en een te zwarte school vlak bij elkaar in de buurt. Wij constateerden dat er her en der wel idealistische initiatieven bestonden om zwarte scholen gemengd te maken, maar dat niemand zich richtte op de te witte scholen.

Opvoeden is voorleven. Het gaat minder om wat je zegt, dan om wat je doet. Ik kan wel vinden dat mijn kinderen moeten leren om hun rotzooi op te ruimen, maar één blik op mijn bureau vertelt een andere les. Ik kan ze wel zeggen dat ze niet alles op het laatste moment moeten doen, maar als we steeds gehaast naar school draven, blijft dat ze beter bij. In het televisieprogramma The Supernanny zie je dit mechanisme keer op keer pijnlijk geïllustreerd. Vader vindt zijn kinderen brutaal en scheldt ze dagelijks de huid vol. Als kijker begrijp je waar die brutaliteit vandaan komt. De kinderen doen domweg hun vader na. Zij schreeuwen ook zodra iets hun niet bevalt. Dus richt de opvoeding van de The Supernanny zich niet op de kinderen, maar op de vader.